ماتریکس

می نویسم همه ی هق هق تنهایی را...

    در ادیان ابراهیمی، اکثرا خدا از انسان سه چیز می خواهد. بندگی، اطاعت و عدم تغییر. در این ادیان،‌ انسانی مقبول است که ضعیف است و به خاک بندگی افتاده است. انسانی که از خود چیزی ندارد و هرچه دارد از خداست و بدون او ناتوان از همه چیز است. در این دیگاه،‌ انسانی که احساس قدرت می کند و از سربه زیر افکندن و خواری بیزار است،‌ نستوده و مذموم شمرده می شود. شاید اصل این ادیان چیزی غیر از این باشد و مفهوم بندگی اینگونه نباشد،‌ اما چیزی که مشهود است، در میان پیروان این ادیان چنین دیدگاهی مزسوم است. مثلا در همین ایران خودمان. اکثرا افراد ثروتمند را انسان های بد و فقرا را انسان های خوب می دانند. پول چرک کف دست و  کثیف است و فقر و قناعت منزلت.

     نیچه این طرز فکر را دیدگاه برده در برابر ارباب می داند. برده ای که از محرومیت ها و نداشته های خود و داشته های اربابانش به تنگ آمده بود، آئینی ساخت که در آن بدبختی و بیچارگی، ضعف و بیماری خود را ارزش قلمداد کند و توانگری، سلامت و قدرت ارباب را ضد ارزش.

     ضمنا قوانین این دیدگاه بر عدم تغییر تاکید دارد و تمام آموزه های آن باید ثابت بماند و هرگونه تلاش برای تغییر، ارتداد تلقی شده و مستحق مجازات.

     تا به حال به این موضوغ فکر کرده اید؟ که چرا تمام ادیان الهی کمبود و بیچارگی و ناتوانی و اقرار به آن را منزلت می دانند و قدرت و توانگری را ناپسند؟ چرا در همین جامعه ی خودمان، مخصوصا در میان قشر مذهبی، افراد پولدار و قدرتمند نکوهش می شوند و نیازمندی و فلاکت نشانه های انسان های خوب است؟ چرا در اکثر داستان ها و افسانه هایی که شنیده ایم، هیچگاه جای ایندو عوض نمی شود و همواره شخصیت زار و ناتوان داستان سوی ممتاز است؟ چرا کسی که ندار است یا ادعای نداری می کند، در انتخابات در برابر شخص شناخته شده به عنوان ثروتمند، رای می آورد و پیروز می شود؟

    آیا این موضوع که انسان ها در طول تاریخ  حتی پیش از اینکه دینی به صورت مدون و گسترش به پرچم داری شخصی خاص که پیام آور  ارباب است، ظهور کند، همواره چیزی را اعم از سنگ و چوب و خورشید و حیوان و ... را خدای خود می دانستند و در برابر او بندگی و عبودیت می کردند، نشانه ی تمایل ذاتی و فطری انسان به وابستگی و انداختن مسئولیت ها به دوش سرور خویش است؟

     شما چه می گوئید؟


نویسنده : محمد ساعت ٦:۳۳ ‎ق.ظ تاریخ ۱۳۸٩/۱۱/۱۸


داشتم عکس های سفر های استانی دولت رو نگاه می کردم، یاد این شعر افتادم:

 

کوچه پس کوچه ی خالی،

                                        درودیوار شکسته،

                                                             آدمای روستایی،

                                                                                   با پاهای پینه بسته،

پیش تو یه عکس تازست،

                                    واسه آلبوم قدیمی،

                                                               یا شنیدن یه قصست،

                                                                                   از یه عاشق قدیمی،

برای من زندگیمه،

                                   پرِ وسوسه پرِ درد،

یا مثه نفس کشیدن،

                                    پر لذت دمادم......


نویسنده : محمد ساعت ۱:٤۱ ‎ب.ظ تاریخ ۱۳۸٩/۱۱/۱٤